കവിത: രേണുക്കൾ



ഒരു രാധ ഇന്നും
പ്രണയത്തിൻ്റെ മട്ടുപ്പാവിൽ
മഴവില്ലിൻ്റെ
വർണ്ണങ്ങൾ
സ്വപ്നം കാണുകയാണ്
ഉറക്കം കഴിഞ്ഞ
പകലിൽ
മിഴി കടഞ്ഞ്
മിന്നിയ നിറഞ്ഞ
കോണുകൾ
രേണുക്കൾ തൃഷ്ണ
ചേർക്കാത്ത നിറഞ്ഞ
രാവും കടന്ന്
മെലിഞ്ഞ യമുനയുടെ
കരയിൽ
കരൾ പകുത്തു പോയതിൽ
നിഴൽ ദർശിച്ച്
ഒറ്റയല്ല ഞാനെന്നിലെ
തക്ഷകൻ ഉടലില്ലാതെന്നിലുണ്ട
ത്രമാത്രം വിയോജനം
വരും കാല മെത്ര ഔന്നത്യ
ശാഖ പുലരുമ്പോഴും
ശിഷ്ടകാഴ്ചകൾ
വേനൽ പരാഗങ്ങൾ.
ഓർത്തു ഞാനെത്ര
വേഗത്തിൽ മൗനത്തിൻ
തീർത്ഥമുൾക്കൊണ്ട
കുടം പൊട്ടിച്ചതിലെനിക്കെത്ര
വേഗം നിന്നെ പഴിക്കാൻ
മിഴിവാഴ്വായ്
ഉണരുവാനിന്നും
നിനക്കല്ലേ പ്രഭാതമില്ലായ്മ.
നനഞ്ഞ മേരുക്കൾ
വെളുത്ത ചകോരങ്ങൾ
നിലച്ചു നീ കണ്ട കാഴ്ചകളത്രയും
നിരാശ്രയം സീമ കടഞ്ഞു
താണ്ടുവാനണിഞ്ഞമേലാപ്പ് അഴിച്ചു വയ്ക്കാതെ
പകർന്നു നീ തന്ന
പനി നിലാവൊളി
പകൽ വെളിച്ചം
കാത്തു സൂക്ഷിക്കുവാൻ

പ്രജീഷ് മലയിൽ


Read Previous

ചെറുകഥ: പുനർ വിവാഹം

Read Next

കുട്ടികളുടെ പുസ്തകോത്സവം.

മലയാളമിത്രം ഓണ്‍ലൈനില്‍ വരുന്ന വാര്‍ത്തകളോടു പ്രതികരിക്കുന്നവര്‍ അശ്ലീലവും അസഭ്യവും നിയമവിരുദ്ധവും അപകീര്‍ത്തികരവും സ്പര്‍ധ വളര്‍ത്തുന്നതുമായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കുക. വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങള്‍ പാടില്ല. ഇത്തരം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ സൈബര്‍ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാര്‍ഹമാണ്. വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ വായനക്കാരുടേതു മാത്രമാണ്, മലയാളമിത്രത്തിന്‍റെതല്ല. ദയവായി മലയാളത്തിലോ ഇംഗ്ലീഷിലോ മാത്രം അഭിപ്രായം എഴുതുക. സഹകരിക്കുമല്ലോ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Translate »