കവിത “നാദം” സുമിത വിനോദ്

ദലമർമ്മരങ്ങൾക്കിടയിൽ
ഒരു നേർത്ത നാദം
നനവാർന്ന അഴലാർന്ന നാദം

ഹരിത വർണ്ണാഭമായി
പടർന്നു പടർന്നു
ഒരു പൂവായ്. കായും
കനിയുമായ്

നേർത്ത നാദധ്വനി സ്പന്ദിക്കുമ്പോൾ
ധ്വനിയിൽ നിന്നും
നേർത്ത നാദം-
നിശബ്ദമാകുമ്പോൾ

അഴലാർന്ന നാദം വീണ്ടും
രക്തവര്‍ണ്ണാശ്രുക്കൾ പൊഴിക്കുമ്പോൾ
ധരിത്രിതൻ വിരിമാറിൽ-
മർമരങ്ങളികൾക്കിടയിൽ

നേർത്ത നനവാർന്ന-
അശ്രുകണങ്ങൾ ചിന്നി ചിതറുമ്പോൾ.
വീണ്ടും ഒന്നാകുമെന്ന ശുഭപ്രതീക്ഷയിൽ
അനഗനിർഗള നാദം
വീണ്ടും, വീണ്ടും സ്പന്ദിക്കുന്നു.